Ol' Dirty Bastard (ur. 15.11.1968 r. jako Russell Jones) już za życia stał się legendą hip-hopu. Dziś wiemy, że nikt z nas nie zobaczy go już nigdy na żywo podczas wielkiego show, jakim zawsze były jego koncerty. Nigdy nie zaskoczy nas już swoim nieprzewidywalnym zachowaniem, np. takim jak w roku 1998, podczas rozdania nagród Grammy, kiedy wszedł na scenę w czasie przemówienia Shawny Calvin (odbierała nagrodę za nagranie roku!!!) i przerwał jej wystąpienie tylko po to by poskarżyć się, że Wu-Tang przegrał w kategorii "najlepszy album rapowy" z P. Diddym ("[...] Puffy i inni raperzy są dobrzy, ale - HEJ!!! - my jesteśmy Najlepsi [...]"). Wtedy też padł jego słynny cytat: "Wu-Tang are for the children" ("Wu-Tang są dla dzieci") i chodź do dziś dnia nie wiem, o co mu wtedy do końca chodziło, to właśnie hasło stało się później swoistym mottem Clanu. Stary, dobry, hardcore'owy ODB... Takiego, jakim pokochali go fani na całym Świecie - od USA, przez Niemcy, Holandię, Szwecję, Polskę... Taki, jakiego już nigdy nie zobaczymy, ale jaki na zawsze pozostanie w naszych sercach...

ODB (aka Ossirus, aka Big Baby Jesus, aka Dirt McGirt) przyszedł na Świat w Brooklynie jako jeden z wielu dzieci pani Jones. Wiadomo, że od małego nie miał łatwo (jak większość raperów wychowywał się w slumsach; nie znał swojego taty - stąd pseudonim). Miał jednak to szczęście, że jego krew płynęła jeszcze w żyłach dwóch innych osób: RZA i GZA. W trójkę postanowili założyć pod koniec lat 80-ych pierwszy skład - All N'2gether Now. Crew nie odniosło jednak żadnego sukcesu. GZA wydał pierwszą solową płytę, a ODB z RZĄ wpadli na pomysł stworzenia czegoś, czego hip-hop jeszcze nie znał... Zafascynowani starymi, kiczowatymi (ale jakże fantastycznymi!!!) filmami Kung-Fu wraz z GZĄ i 6-oma innymi raperami założyli Wu-Tang Clan - skład odwołujący się w swojej filozofii do mitologii klasztoru Shaolin (liczb, magii i niezwykłości jest w tej ideologii tyle, że lada dzień ukaże się książka napisana przez skład wyjaśniająca wszystkie wątpliwości). Pierwsza płyta zespołu szybko stała się klasykiem (5 mikrofonów przyznanych przez "The Source"), w czym ogromna była zasługa ODB - od początku najbardziej charyzmatycznego i najlepiej rozpoznawalnego, obok Method Mana, członka WU. W 1995 jako drugi (po wspomnianym Method Manie) z rodziny WU wydał solowy album - "Return to the 36 Chambers" - kolejny klasyk (znów 5 miców w "The Source"). Z tego właśnie krążka pochodzą kultowe "Shimmy Shimmy Ya" i "Brooklyn Zoo". W 1999 ODB wypuścił drugi, solowy album - "N***a Please", zawierający jego największy hit (który tak naprawdę przedstawił światu uroczą wokalistkę Kelis) - "I got cha money". Numer wyprodukowany przez duet producencki The Neptunes zdobył czołowe miejsca list przebojów. Rok 2001 przyniósł składankę największych hitów Ossirusa (i to nie tylko tych z dwóch solowych płyt) w postaci albumu pt. "Dirty Story: The Best Of Ol' Dirty Bastard". W roku 2002 ukazała się ostatnia jak dotąd [pomimo śmierci ODB nikt nie ma chyba wątpliwości, że usłyszymy jeszcze jego płytę(y)] produkcja - "Trials and Tribulations of Russell Jones" - dla mnie album zdecydowanie najsłabszy, nie wyróżniający się specjalnie niczym szczególnym.

Poza wydaniem czterech płyt solowych i trzech z Klanem [przy "the W" ODB wspierał swoich ziomków tylko psychicznie (z więzienia)] raper ten ukazał się na nieskończonej ilości albumów innych artystów, szeregu kompilacji, ścieżkach dźwiękowych itd. Do najsłynniejszych kawałków należą z pewnością "Oh My God" z Busta Rhymes'em i "Ghetto Superstar" z Myą i Pras'em, czy utwór, którego nikt by się nie spodziewał po członku Wu-Tang - nagranie z Mariah Carey.

ODB był niezwykle płodnym artystą - także w sensie "dosłownym". Sam potwierdził, że jest ojcem 13-ściorga (!!!) dzieci, a większość z nich (co powinno chyba zostać wpisane do Księgi Guinessa) ma inne matki (!!!). Nie tylko w kwestii rapu nie miał sobie równych:).

Niestety, jego życie to nie tylko sukcesy na polu muzycznym, gdzie sprawdził się fenomenalnie. ODB, od małego już uzależniony od alkoholu i narkotyków (także tych "twardych") często popadał w konflikty z prawem:
Za swoje rozboje kilkakrotnie siedział w więzieniu (chodź tylko raz - w roku 1993 udowodniono mu napad drugiego stopnia), miał wiele otwartych spraw alimentacyjnych [chodź kilkakrotnie podkreślał, że jego największym marzeniem jest zgromadzić wszystkie swoje dzieci, zbudować (czyt. kupić) wielki dom i zamieszkać z nimi]. W roku 1998 przyznał się do próby napadu na swą byłą żonę. W tym samym roku został też postrzelony w plecy podczas napaści na jego dom - kilka dni później wyszedł ze szpitala lekceważąc ostrzeżenia lekarza. Jeszcze w 1998 r., ukradł ze sklepu parę adidasów za $50 (!!!), groził też swojej dziewczynie. W roku 1999 zatrzymany został za jazdę samochodem w Kalifornii w kamizelce kuloodpornej, (czym złamał prawo obowiązujące w tym właśnie stanie) a w NYC w jego aucie znaleziono crack. Oskarżony był też o grożenie policjantom bronią - te zarzuty zostały jednak szybko obalone. Jednak najlepszy "numer" ODB to rok 2000 - raper uciekł wtedy z centrum odwykowego, ukrywał się przez kilka dni, po czym pojawił się na koncercie Wu w NYC na oczach 5000 ludzi a gdy dostał cynk, że nadjeżdża policja uciekł tylnym wejściem (!!!). Zatrzymany został kilka dni później w jednym z fast foodów jedząc hamburgera (!!!).

Po w/w fragmencie tekstu można by odnieść wrażenie, że ODB to zdegenerowany lump, mający wszystko w nosie, ćpun i zabijaka. Otóż NIE!!! ODB to być może najbarwniejsza postać w historii rapu, showman, człowiek, wokół którego zawsze musiało się dużo dziać, musiało być o nim głośno.... W 1998 r. ten sam ODB ryzykował życie ratując 4 letnią dziewczynkę z płonącego samochodu. Tuż po śmierci w specjalnym oświadczeniu jego matka powiedziała, że mimo tego, że świat znał go jako ODB, dla niej: " [...] na zawsze pozostał on Rustym - uprzejmym, najbardziej hojnym człowiekiem na Świecie. Bardziej niż raperem był kochającym ojcem, bratem, wujkiem i przede wszystkim synem [...]".

ODB zmarł niespodziewanie w sobotę ok. 16:30 czasu nowojorskiego. Raper zasłabł w studiu nagraniowym WU na Manhattanie. Kilka godzin później miał rozpocząć się pierwszy od czterech lat wspólny koncert grupy po wschodniej stronie USA (New Jersey)... Nie jest jeszcze znana dokładna przyczyna zgonu, ale jego rzecznik prasowy oświadczył, że wcześniej tego samego dnia ODB skarżył się na problemy z oddychaniem i ból w klatce piersiowej. W sobotę obchodziłby swoje 36-te urodziny ("36" to liczba nieodłącznie związana z filozofią Wu-Tang... - czy to tylko zbieg okloiczności??...).

Wraz z ODB odszedł pewien element hip-hop'u. Odeszła bezpowrotnie jego niepowtarzalna osoba, którą wielu z pewnością będzie próbowało naśladować. Odszedł jeden z "najprawdziwszych" - raper, który zawsze pozostawał sobą i nie przejmował się tym co powiedzą inni. Wraz z nim zakończyła się pewna strona w dziejach muzyki. Dla mnie, oznacza to też ohydne, egoistyczne stwierdzenie, że nie uda mi się spełnić swojego marzenia jakim było zebranie autografów wszystkich członków Wu na okładce płyty "Enter The Wu-Tang".
Wu-Tang Forever ODB!!!
Wu-Tang ARE FOR THE CHILDREN!!!

Najsłynniejsze utwory:
"Brooklyn Zoo", "Shimy Shimmy Ya", "Got Cha Money", "Cold Blooded", "C'mon", "I Can't Wait", "Rollin Wit Ya", 'Recognize", "Oh My God", "Ghetto Superstar", "Hip Hop Drunkies", "Got's Like Come On Thru", "Da Mystery Of Chessboxin", "Shame On A Nigga".

Tym tekstem spróbowałem wyrazić swój wielki szacunek dla Russella Jonesa.
Ol' Dirty Bastard (1968- 2004) - R.I.P.